Peter en Ingrid en Andre en Maria maken een reis door het westen van Amerika. Dit is een verslag van onze avonturen.
Na drie weken reizen door West Amerika zijn we nu op weg naar huis. Vandaag geen avonturen meer maar koffers inpakken, huurauto terugbrengen en naar het vliegveld toe. Ieder heeft de reis beleeft op zijn eigen manier met mooie, spannende, bijzondere, vermoeiende, verbazingwekkende, pijnlijke en fijne momenten.
We zijn nu op het vliegveld wachtend op onze vlucht van 11 uur naar huis. Terug naar de kinderen en hondjes. We vonden en vinden de reacties op onze blog leuk maar het is nu voorbij 😉
En dan is het alweer onze laatste volle dag van onze reis! Vandaag bezoeken we de bekende plekken van Los Angeles die niet aan de kust liggen. Eerst lekker ontbijten in het hotel en rond 10 uur gaan we op pad.
De eerste bestemming is Rodeo Drive met zijn mooie en dure winkels. De rit ernaartoe is zoals altijd in Los Angeles erg druk en veel file. Het is een rit van bijna 45 minuten over 24 kilometer, we laten het maar rustig over ons heen komen. Uiteindelijk bereiken we altijd wel ons doel 😉 Als we aankomen in de buurt van Rodeo Drive zie je ook de buurt veranderen het is beter onderhouden en schoner. Rodeo Drive zelf is mooi, prachtige winkels van de duurste merken in fraaie panden. Op straat staan en rijden Bentley ‘s, Rolls Royce ’s en andere dure merken. Shoppen doen we hier maar niet 😉
We rijden een rondje en steken de straat over naar Beverly Hills. Bij het park maken we leuke foto’s en bewonderen het mooie park. Er staan in de vijver mooie waterlelies in allerlei mooie kleuren en het krioelt van de kleine visjes. Het weer is nog altijd geweldig.
Als we terugkomen bij de auto staat er een schuifdeur open, of ik het nou vergeten ben te sluiten of dat deze auto gewoon af en toe zijn eigen ding doet is niet duidelijk het blijft opletten. We rijden in een rustig tempo door Beverly Hills heen de huizen zijn prachtig, de tuinman pleegt onderhoud, het zwembad wordt gereinigd en de klusjesmannen verbouwen en schilderen. We vermoeden dat de mensen die hier wonen weinig zelf doen in en om het huis.
Volgende stop is Griffith Observatory we rijden Beverly Hills uit en via Hollywood de heuvel op de weg naar boven is best pittig haarspeldbochten en steile hellingen. Ik merk aan me zelf dat ik genoeg begin te krijgen van het autorijden we hebben er tenslotte al bijna 5000 kilometer opzitten. Als we boven aankomen is er zowaar een plekje om te parkeren! Eindelijk zien we ook het Hollywood Sign het is veraf maar duidelijk te zien. Het uitzicht over Los Angeles is geweldig je kan echt kilometers ver kijken vanaf grote hoogten. We lopen ook nog even door het Observatorium heen en bewonderen de mooie displays van de zon, Planeten, aarde en de maan
We halen nog wat te drinken in het restaurant en gaan op het terras zitten, er hangt een bordje dat we moeten oppassen voor de slangen maar we hebben meer last van wespen uiteindelijk gaan we binnen zitten om ze te ontlopen. We gaan weer terug naar de auto en rijden naar het hotel de route stuurt ons dwars door Downtown Los Angeles met zijn hoge wolkenkrabbers. Het valt ons op dat er langs de weg op de vreemdste plaatsen tentjes staan van daklozen. De speurtocht naar een veilige plek brengt ze zelfs naar de berm van de snelweg, hoe wanhopig moet je dan wel niet zijn.. Terug bij het hotel gaan we ieder naar onze kamer we spreken om 18:30 af voor het diner. Op de kamer kijken we nog wat TV maar ik val al snel in slaap.
Voor het avondeten hadden we nog geen plannen in de auto besluiten we al snel dat we teruggaan naar Olive Garden daar hebben we gister ook heerlijk gegeten. Bijkomend voordeel is dat het maar 10 minuten rijden is. We nemen lekker de tijd eten heerlijk en nemen een Tiramisu als dessert. We rijden terug naar het hotel voor onze laatste nacht in Los Angeles morgen vertrekken we!
Goede morgen! Voor ons dan 😉 We starten rustig vandaag, het reizen blijft beperkt tot kortere ritten naar en vanaf het hotel dus hebben we alle tijd om rustig op te starten. We ontbijten om 8 uur en gaan daarna terug naar de kamers om ons op te frissen. Om 10 uur spreken we af om naar de kust te rijden. We rijden langs de grote jachthaven van Los Angeles Marina Del Rey naar Venice Beach en daarna door naar Santa Monica Pier.
Als we aankomen bij Venice Beach parkeren we de auto bij het strand in een straatje met wat restaurants aan het (dacht ik) begin van Venice Beach. Ik vraag de parkeerwachter wat de kosten zijn hij zegt 9 dollar maar corrigeert zichzelf en zegt 900 dollar want wij zijn toch rijke toeristen (grapje zeker…) hij kon fluiten naar zijn tip we betalen de 9 dollar en geen cent meer 😉
De afstand naar het begin van Venice Beach blijkt toch veel verder dan gedacht. Uiteindelijk lopen we een ander parkeer terrein voorbij dat het echte begin van Venice Beach is, dat was even een missertje (oeps). We lopen verder langs de vele kleine winkeltjes en Muscle Beach maar helaas word dat net gerenoveerd. Veel winkels hebben hetzelfde assortiment maar alles ziet er een beetje versleten uit. Misschien past dit ook wel weer bij de uitstraling van dit deel van Los Angeles. De mensen hier zijn over het algemeen wat jonger en maken zich niet zo druk. Uiteindelijk komen we bij een klein terrasje en drinken daar een lekker kopje koffie.
We onderzoeken of we met de Lime Electrische step nog een stukje langs de Boulevard kunnen rijden. Helaas lukt het niet om de step in de richting van de boulevard te krijgen en blijkt dat dat ook niet meer is toegestaan. Ik rij wel met de step naar de parkeerplaats van de auto en pik vervolgens Ingrid, Maria en Andre op.
Volgende stap is het verder op gelegen Santa Monica Pier. Een kort ritje naar een parkeerplaats op het strand die deze keer wel op de juiste plek ligt 😉 vlak onder de pier. Het is hier een stuk drukker en warmer. Op de pier is het gezellig met ook hier weer leuke en gekke mensen. We lopen lekker rond en maken wat leuke foto’s en kopen wat souvenirtjes. Na een tijdje krijgen we trek en vinden bij een cafetaria een picknicktafel in de schaduw. Ik bestel wat te eten en loop met Maria naar het afhaalbuffet. Door de opening van het buffet zien we de kok die achter de gril staat op zijn gemak naar de TV kijken. Maria zou het liefst de man aanroepen dat hij aan zijn werk moet gaan 😉 We laten het uiteindelijk maar los het is tenslotte vakantie.
Helemaal aan het einde van de pier zit een man achter een toetsenbord te zingen hij heeft een mooie stem. We blijven zitten en genieten van de mooie muziek kijkend naar de zee genietend van de heerlijke koele wind, het leven brengt ons veel goeds.
We lopen uiteindelijk weer rustig naar de auto en rijden terug naar het hotel. We spreken af om 19:00 uur ergens wat te gaan eten.
Vandaag is de verjaardag van Danny en omdat te vieren gaan we lekker uit eten. We besluiten om naar Olive Garden te gaan, het eten is daar lekker en er is een locatie vlakbij. We rijden erin nog geen tien minuten naar toe en kunnen vrij snel aan tafel. We bestellen een drankje en proosten op de verjaardag van Danny! Het eten smaakt prima we genieten ervan.
Voldaan gaan we weer naar het hotel. Ieder gaat zijn eigen weg morgen spreken we af bij het ontbijt en starten we weer rustig op. Tot morgen!
Vandaag gaan we op weg naar onze laatste bestemming Los Angeles waar we drie nachten blijven slapen en de stad gaan ontdekken. Een korte rit vanaf Palm Springs ongeveer 2,5 uur. Na wederom een heerlijk IHOP ontbijt met deze keer voor mij Blueberry Pancakes 😉 gaan we op weg. Palm Springs is een leuke stad maar wel voor de mensen met iets meer te besteden met een leuke straat met winkels, bars en restaurants. maar ook hier toch wel weer veel daklozen. Toen we bij de IHOP klaar waren voor vertrek en in de auto zaten kwam er achter ons uit een ogenschijnlijk leegstaand gebouw een stroom van mensen die er duidelijk dakloos uitzagen. Sommige onder invloed zwalkend op hun benen andere die de vuilcontainers van de IHOP nakeken op wat te eten. Het was werkelijk net een scene uit de Living Dead.. We zijn snel vertrokken.
De weg naar Los Angeles voerde ons langs grote groepen windmolens die overal in het dal en zelfs bovenop de berg geplaatst zijn. Commercieel misschien interessant maar niet echt een aanwinst voor de omgeving. Op de berg zijn zelfs wegen aangelegd om de windmolens te kunnen plaatsen. We rijden nog altijd in de richting van Los Angeles en stoppen voor een kop koffie. Omdat we te vroeg zijn voor het hotel besluiten we om naar een Outlet te gaan. Ik ben jaren geleden voor het werk in LA geweest en in 2012 tijdens onze eerste Roadtrip nog eens. Beide keren ben ik bij de Citadel Outlets geweest en daar gaan we naar toe.
We lopen een tijdje rond en kopen nog wat leuke dingen. Het is ook erg warm dus besluiten we wat te gaan drinken en eten. Er zit in de outlet een leuke Ruby’s Diner waar we heen gaan.
na de lunch lopen we nog wat langs de winkels in de richting van de auto en vertrkken we naar het hotel.
Het hotel ligt in de wijk Lawndale niet te ver van het vliegveld het is een prima hotel met ruime kamers EN ontbijt is inbegrepen. We checken in en gaan met alle bagage naar de kamers. Komende dagen moeten onze koffers gereorganiseerd worden. We spreken af om 7 uur naar de Hollywood Boulevard te gaan.
Onder onze kamer is net een verbouwing aan de gang, er word een deel van het restaurant gesloopt. De bouwvakkers gaan zo tekeer dat de bank in onze kamer staat te schudden! We overleggen met de hotel receptie maar blijven uiteindelijk in onze kamer. De Bouwvakkers zijn klaar voor vandaag en gaan morgen in een ander deel van het restaurant aan de slag.
Na ons lekker opgefrist te hebben gaan we op weg naar Hollywood Boulevard. Het is goed druk onderweg we worden dwars door de stad gestuurd en bereiken uiteindelijk een parkeer terrein achter de Hollywood Boulevard. In 2012 zijn we hier nog opgelicht voor 10 dollar, we werden toen bij de ingang van het parkeer terrein gestopt door een man onder een party tent die ons een kaartje verkocht. Bij terugkomst was de tent verdwenen en stonden we geparkeerd op een openbaar parkeer terrein 😉 Nu moesten we weer betalen maar zag het er uit alsof het echt was, bij terugkomst was inderdaad onze auto nog steeds bewaakt.
We lopen de Hollywood Boulevard op en kijken naar de bijzonder figuren die hier rondlopen, kijken naar de sterren in de straat en zien ook hier de verloedering van de buurt. Het is een klein deel van de Boulevard leuk maar een ander deel is er minder goed aan toe. De sterren zijn kapot op sommige plekken en de kleurrijke theaters zijn vervangen door andersoortig variété. We vermaken ons verder prima met het zien dit alles;-) We besluiten (ook een beetje voor mij) om bij het Hard Rock Café te gaan eten. Dit is een van mijn favoriete restaurants als we op reis zijn, vanwege het goede eten maar vooral ook voor de sfeer en lekkere muziek. Eenmaal binnen weten we een tafel te bemachtigen vlakbij de open keuken waar André zijn ogen nog even de kost geeft. We bestellen ons eten, fingerfood, een ribeye steak, chicken tenders die we met elkaar delen en de dames drinken lekker cocktails. We hebben het prima naar onze zin.
Na het eten lopen we nog even door de Hard Rock Café store maar kopen uiteindelijk niets. Langzaamaan gaan we terug naar de auto en rijden naar het hotel. Morgen een dagje sight Seeing aan de kust.
Vandaag staat er een lange reisdag op het programma. We zijn op weg terug naar de kust van Californië maar overnachten eerst in Palm Springs. Ontbijten doen we bij onze favoriete ontbijt restaurant de IHOP 24 uur per dag geopend 😉 Tijdens het ontbijt bespreken we ook de planning van de dag en we besluiten met enkele stops rechtstreeks naar Palm Springs te rijden een kleine 500 kilometer over Interstate 10. Het eerste deel gaat vlot we kunnen de spitsstrook gebruiken dat rijdt lekker door. Maar haast hebben we niet dus met enige regelmaat stoppen we. Onze eerste stop is in Buckeye om ijs te halen voor de koelbox en te tanken. Wat we ook hebben gezien is een Dunkin Donuts en daar gaan we ook even langs 😉
Nadat we een donut hebben gegeten gaan we weer op weg. Ik stop regelmatig de rit is lang en saai meer dan Rust plaatsen en Tank Stations is er eigenlijk niet. Rond lunchtijd stoppen we bij een Mac Donald in Blythe net over de staatsgrens van Californië. De milkshakes die ze serveren zijn met slagroom (RAAR) en zo zoet dat je er lang plezier van hebt 😉 De benzineprijs is op deze locatie en de rest van Californië is maar liefst meer dan een Dollar per liter duurder! Na even rijden we weer verder op weg naar Palm Springs.
Bij een van de stops langs de Interstate 10 rijden we langs een terrein met oude tanks en voertuigen uit voornamelijk de tweede wereldoorlog. Een beetje vreemde plek langs de snelweg aan een doodlopende weg. Het blijkt het General Patton Memorial Museum te zijn, ik heb het vanavond opgezocht en het lijkt toch een bijzondere locatie te zijn maar wij zijn na even weer verder gegaan.
Uiteindelijk bereiken we Palm Springs en rijden we door de stad met mooie palmen naar het hotel. Een verouderd Travelodge motel waar het erg warm is maar verder ok. We pakken de auto uit en gaan naar onze kamers. We spreken af even te gaan rusten en s ‘avonds in de buurt een restaurant te zoeken om te gaan eten.
We gaan rond 19:00 uur op weg naar een restaurant in het centrum van Palm Springs. Mijn navigatie stuurt me echter dwars door de stad naar een mooie wijk waar je een kanon af kan schieten 😉 Uiteindelijk komen we in het Centrum waar het verrassend leuk is. We vinden een restaurant waar we lekker buiten kunnen zitten en bestellen waar we zin in hebben. Het eten is goed er is geen haast om weg te komen de temperatuur is prima en op straat gebeurd van alles. Er rijden meerdere brandweerwagens met gillende sirenes voorbij en er danst een man op straat die badend in het zweet regelmatig voor het terras voorbij danst. Andre laat nog even zien dat we normaal in Nederlandse kostuums lopen 😉
Na het eten rijden we terug naar het Motel, morgen gaan we naar Los Angeles voor onze laatste drie nachten.
Vanmorgen hebben we Williams weer verlaten, maar niet zonder even terug te gaan naar het Pine Country Restaurant voor een lekker ontbijt. Eggs turnover medium, bacon, toast en koffie lijkt de standaard te worden. Een stevig ontbijt waar je de ochtend op kan teren. We rijden van Williams over de West Historic Route 66 richting Flagstaff weer iets om aan de lijst van ervaringen toe te voegen. Maar eerlijk gezegd rijden we gewoon over Snelweg 40 die loopt over het traject van de oude Snelweg 66 😉
Na Flagstaff slaan we af richting Phoenix maar nemen kort daarna de afslag richting Sedona. Dit is 1 van de hoogtepunten van de roadtrip uit 2012 waar we voor het eerst rode rotsen hadden gezien. Vanaf de snelweg voert de weg door mooie Pijnbossen en over een pittige afdaling, steeds dieper het dal in. Langs de weg staan mooie huizen en verlaten hutjes. Uiteindelijk komen we bij Sedona aan, het is een mooie stad geworden. Leuke winkels en restaurants lossen elkaar af in de winkelstraten. We willen naar Bell Rock dat is een van de bekendste rode rotsen van Sedona en gaan dus op zoek. Wanneer we het hebben gevonden genieten we van het uitzicht. Het valt ons op dat er een nu geklommen mag worden op de rots we zijn mensen tot op grote hoogte over de rots lopen.
Na de mensen op de rots even geobserveerd te hebben vertrekken weer verder richting Scottsdale. Na weer een tijdje gereden te hebben stoppen we bij een truckstop om even de benen te strekken en wat te drinken. Achter me hangt een grappig bordje.
Eenmaal op weg besluiten we op zoek te gaan naar een shop waar ze T Shirts en andere souveniers verkopen met de naam Phoenix erop. Dit blijkt toch even lastiger dan gedacht! We zoeken bij de Phoenix Outlet, Love’s truckstop, Kactus Jock maar vinden nauwelijks iets. Uiteindelijk krijgen we een tip die ons naar de Internationale luchthaven terminal brengt waar we wat kleine dingen kunnen kopen.
Opvallen zijn de gigantische cactussen die links en rechts van de weg staan sommigen zijn wel 4 meter hoog!
Inmiddels zijn we ook ingecheckt in het Hotel Bixby. Een prima hotel met goede faciliteiten en nette kamers. Er is ook een restaurant aan gekoppeld maar na een kort bezoekje besluiten we daar maar niet te eten. Het Spreekwoord “Uitstraling van een natte krant.” is hier zeker van toepassing. We besluiten later op de avond een restaurant te gaan zoeken.
Het idee voor het diner was om naar Old Town Scottsdale te rijden en daar een leuk restaurant te kiezen. Onderweg ziet Maria een restaurant dat Olive Garden heet. Andre en Maria hebben daar eerder gegeten toen ze in Amerika waren en hadden goede ervaringen. We besluiten daar te gaan dineren en dat blijkt een goede keuze! Alles is lekker en smaakvol de borden zijn nagenoeg leeg.
Terug in het Hotel praten we nog wat na op de kamer en kijken we TV. We gaan vroeg slapen morgen hebben we een lange reisdag!
Vandaag hebben we Page verlaten, na twee mooie dagen met enkele hoogtepunten waaronder Antelope Canyon werd het tijd om weer verder te gaan. Het Motel in Page was ok maar voor een verblijf van 2 dagen niet de beste keuze. Het was erg gehorig en de faciliteiten waren minimaal. We pakken de auto weer in en gaan eerst even ontbijten bij Denny’s waar de organisatie vandaag iets beter was 😉 Het enige wat niet helemaal goed ging was de bestelling van drie eieren per persoon we kregen er vier maar daar hebben we geen punt van gemaakt 😉 Na het ontbijt gaan we op weg naar de Grand Canyon en vervolgens naar Williams aan de Route 66.
De route vandaag naar de Grand Canyon duurt ongeveer 2,5 uur. Wederom een mooie rit die ons voert door graslanden, bergen en valleien. Links en rechts staan er kleine nederzettingen en alleenstaande caravans en trailers van de Navajo. Het moet zwaar zijn om hier te leven maar aan de andere kant ook weer heel fijn zo midden in de prachtige natuur. Langs de weg staan kraampjes waar Native Americain sieraden worden aangeboden en zien ook een paar kraampjes met Buffalo Beef Jerky maar wagen ons niet aan het proeven hiervan.
Na een tijd wilde we even de benen te strekken en zijn we gestopt bij de Cameron Trading Post. Een mooie locatie vlak voor de westelijke toegangsweg tot het National Park Grand Canyon. Een grote winkel met souvenirs en Native Americain homemade kunst een restaurant en een hotel. Een favoriete stopplaats voor motorrijders die de Route 66 aan het rijden zijn. We drinken een kop koffie in het restaurant waar we geholpen worden door een aardige jongeman die wat moeite heeft om de cappuccino te serveren. Uiteindelijk legt hij bij de laatste bestelling ook direct de rekening neer en zegt dat hij bij de ingang staat als we willen betalen. We raken er inmiddels aan gewend dat de rekening ongevraagd met de laatste bestelling meekomt. 😉
We vertrekken weer uit Cameron en rijden de toegangsweg naar de Grand Canyon op. Na ongeveer 20 minuten komen we aan bij de controlepost voor de Grand Canyon waar we gelukkig weer onze pas kunnen gebruiken. We rijden door de naaldbossen en kunnen door de berm heen een glimp van de Grand Canyon zien. We stoppen niet maar rijden door naar het Grand Canyon Visitors Center waar het behoorlijk druk is. Ingrid en Maria stappen vast uit en Andre en ik zoeken naar een parkeerplek. Na enige tijd rondrijden vinden we een plek en sluiten we ons weer aan bij de dames. We lopen naar het hek van de Rim Trail een wandelroute die vlak langs de rand van de Grand Canyon loop waar je van achter een hek vandaan een prachtig uitzicht hebt. We genieten van het ongelofelijke mooie uitzicht en lopen wat rond.
Het is wel oppassen wanneer we rond, lopen je struikelt werkelijk over de grote groepen Aziatische mensen die met elke steen een selfie willen maken. Wat ons ook opvalt is de werkelijk bizarre capriolen die mensen uithalen om een bijzondere foto te maken waarbij ze balanceren op rotsen vlak langs de afgronden waar geen hek staat. Waar veel mensen zitten en lopen zie je ook best brutale eekhoorntjes die bedelen om eten, voeren is gevaarlijk ze kunnen namelijk flink bijten! Ze zijn wel schattig;-)
We lopen nog wat verder langs de hekken en verschillende uitkijkpunten en maken ook nog wat foto’s van elkaar. Leuk voor het nageslacht toch?
We krijgen dorst en besluiten uit de auto wat drinken te halen een snackje te nemen. In de schaduw van een boom vinden we een picknicktafel waar we lekker even blijven zitten, het is heerlijk weer. Na enige tijd gaan we terug naar de auto en rijden in de richting van het Hotel in Williams een rit van ongeveer een uur. Onderweg passeren we Bedrock City ooit een succesvol Camper park volledig in Flinstone stijl. Dit is helaas vergane glorie er is weinig meer over van de ooit leuke uitstraling.
Als we aankomen bij het Hotel en ingecheckt zijn krijgen we te horen dat het aanpalende restaurant vorige week op de fles is gegaan en er dus geen faciliteiten zijn voor ontbijt, lunch of diner gelukkig is er in Williams voldoende te doen op dat gebied. Het hotel beschikt wel over een indoor zwembad en whirlpool waar we nog even gebruik van maken 😉 Als we lekker gezwommen hebben gaan we naar onze kamers en frissen we ons op voor het diner.
Williams is een van de steden waar de oude Route 66 dwars door heenloopt. Het is ook een populaire stopplaats voor mensen die deze route aan het rijden zijn en dat straalt de stad ook uit. We konden dus ook niet achterblijven om hier een paar foto’s van te maken 😉
We rijden nog even door de leuke straat en zoeken een leuk restaurant uit waar wel keer kunnen eten. Uiteindelijk kiezen voor een locatie met een leuke uitstraling en dat blijkt een schot in de roos. Het eten is heerlijk en betaalbaar en de bediening is oprecht vriendelijk. Een van de specialiteiten is Dutch Appelpie erg lekker maar niet vergelijkbaar met onze Nederlandse appeltaart. We wisselen email adressen uit en beloven een recept te sturen wanneer we weer in Nederland zijn. Na het eten lopen we nog even door de winkelstraat.
We rijden weer naar het hotel en gaan ieder naar onze kamer. Morgen weer een mooie dag met hoge temperaturen!
We starten de dag met ontbijt bij Denny’s. De locatie is dichtbij we rijden er in 5 minuten naar toe. Binnen gekomen staan we in de rij voor een tafel ondanks dat er een paar tafels leeg zijn. Er is duidelijk een personeels probleem de manager loopt als een kip zonder kop rond. We krijgen een tafel toegewezen en worden door een aardige serveerster geholpen. Dit is dan ook wel wat wij zien als horeca mensen en andere mensen misschien niet opvalt. Ondanks alles is het een prima ontbijt en eten we lekker.
In en rond Page zijn er veel dingen te doen om jezelf te vermaken. We zien dat er veel Amerikanen en toeristen naar de regio komen om zichzelf te vermaken. Er is een prachtig meer achter de dam en een mooie rivier voor de dam of andersom ligt eraan hoe je het bekijkt. Wij bezoeken vandaag ook deze bezienswaardigheden op verschillende locaties.
Na het ontbijt gaan we in de richting van Horseshoe Bend een bocht in de Colorado River in de vorm van een Hoefijzer. De locatie is vlakbij we rijden er in 10 minuten naar toe. Ook hier moeten we toegang betalen om de auto te mogen parkeren. We betalen de 10 dollar en parkeren als we uitstappen is het al behoorlijk heet geworden. Het is een wandeling van ongeveer 20 minuten naar de locatie en eenmaal terplaatse blijkt het een pittige wandeling de heuvel op. Ingrid probeert het even maar besluit al snel dat het te zwaar is en blijft op de parkeer plaats waar ze een lekker plekje in de schaduw vind.
Andre, Maria en ik lopen de heuvel op en boven aangekomen zien we dat het ook nog eens een behoorlijk stuk door het mulle zand naar beneden is. Het is een zware wandeling mede door de hoge temperatuur.
Omdat we toch graag willen zien hoe het er uit ziet lopen we door. Beneden aangekomen zijn we de bijzondere natuurverschijning van de bocht in de rivier en maken wat foto’s vanachter het hek. Er lopen ook veel idioten rond die op de rand van de afgrond gaan staan of zitten om foto’s te maken, niet zo gek dat er af en toe iemand naar beneden valt. Maria begint vast aan de klim terug en Andre en ik blijven nog even kijken en maken wat foto’s.
We beginnen aan de klim terug het is erg zwaar het is een goede keuze van Ingrid om niet mee te gaan met haar geblesseerde enkel was het nooit gelukt om naar boven te komen.
We drinken een kop koffie bij de Mac Donald (daar hebben ze tenminste Cappucino) en rijden door naar de Glen Canyon Dam. Deze Dam voorziet 7 staten van Electriciteit. Het is een bijzonder mooie locatie met een mooi informatie centrum dat een kijkje geeft in de historie van de Dam en de omgeving.
We kijken vanaf de brug naar de Dam en de Colorado rivier en bezoeken het Visitor Center. Maria en Ingrid bezoeken de Winkel en Andre en ik kijken bij de expositie van de dam. na een tijdje rondgekeken te hebben rijden we weer verder richting het National Park Lake Powell met een leuke jachthaven.
Bij de ingang aangekomen zien we dat we toegang moeten betalen, gelukkig is ook hier de jaarpas geldig als toegangsbewijs. We rijden het Park binnen en dalen af richting de kust waar een mooi bungalow park is gevestig vlak een hele grote locatie om boten te water te later. We blijven even lekker in de schaduw zitten en genieten van de omgeving.
Het is een mooie plek met een heerlijke rustige uitsraling waar mensen genieten van alles wat het leven mooi maakt. We zien de hele week al bijzondere boten die aan en afgevoerd worden. Ook nu staan er weer mensen een boot op te tuigen om lekker te gaan varen. Het is een Ponton boot die op 2 drijfers en een grote buitenboord moter vaart. Na een tijdje besluiten we dat het tijd is voor de lunch en rijden we naar de Walmart om eten te halen voor een Picknick 😉
Als we de boodschappen gehaald hebben zxoeken en vinden we een leuke locatie in een park waar we lekker even gaan zitten in de schaduw van een boom. Het grasveld is supermooi aangelegd aan de overkant speelt de jeugd een American Football wedstrijd. Verderop in het park zit ook een groep te picknicken, ze gebruiken ook de BBQ die bij de Picknick tafel staat een mooi in onze ogen Amerikaans tafreeltje.
Na de Picknick Late Lunch gaan we terug naar het Motel en besluiten we om s’avonds 7 uur weer af te spreken voor het diner. Nu even lekker relaxen 😉
Wat echt opvalt s’avonds is dat het echt heel donker is als er geen straatverlichting is. We rijden een stukje door de stad om de restaurant opties die ik had opgezocht te bekijken. Uiteindelijk komen we bij een restaurant terecht dat er gezellig uit ziet maar waar we wel even moeten wachten. Ook hier observeren we wederom een personeels probleem maar je moet het probleem daar laten waar het is 😉 Het eten is verder prima! Deseert halen we bij de Mac Donald daar hebben ze lekkere cappucino. Nu zijn we weer in het hotel en bereiden ons voor op morgen, koffers weer inrichten en zo lekker slapen! Tot morgen 😉
Na 1 nacht in Kayente waar echt niets te beleven valt gaan we na het ontbijt op weg naar Page. Het is een korte rit van 1,5 uur door het land van de Navajo’s. De route voert ons door graslanden, langs bergen en tot onze verbazing volgen we lange tijd een treinspoor voor een elektrische trein. We vragen ons af van welke route deze trein dan rijd want er is echt niets te zien in de wijde omtrek. We komen in de ochtend al aan bij Page waar we twee nachten zullen blijven. Page is een stad die de afgelopen 60 jaar is ontstaan uit een arbeiders kamp voor de Glen Canyon Dam, momenteel is de stad volledig van Toerisme afhankelijk. We verblijven in Motel 6, een simpel motel met niets meer dan nodig is, niet helemaal wat we gewend zijn tot nu maar het voldoet. We proberen direct in te checken maar dat gaat niet lukken we mogen na 14:00 uur terugkomen.
We hebben in Page 2 dagen gepland om 2 redenen, er is veel te zien in de omgeving en ik wil echt heel graag naar de Antelope Canyon ;-). In 2012 was ik hier ook met Ingrid en Jordy en toen konden we helaas niet gaan omdat het geregend had.. Daarom nu 2 dagen gepland zodat er zeker een optie is! Gisteravond heb ik gekeken of we misschien al kaartjes moesten kopen maar de website gaf aan dat alles uitverkocht was de komende 2 dagen! Ik was bang dat het weer niet door zou gaan.
We besluiten eerst te gaan lunchen bij de Subway waar ze lekkere broodjes gezond hebben en daarna te onderzoeken welke opties we nog hebben om Antelope Canyon te bezoeken. Na de lunch besluiten we de gok te wagen en naar de startplaats van de Upper Antelope Canyon te gaan om daar terplekke te vragen of er nog opties zijn om de Canyon vandaag te bezoeken. Tot onze verbazing zijn er zelfs meerdere opties! We overleggen even met elkaar over de prijs want die is best fors met 60 dollar per persoon en hoe laat we het beste kunnen starten. We besluiten zo snel mogelijk te gaan en kopen de kaartjes. Ingrid wil dit ook niet missen en gaat ondanks de blessure gewoon mee de Bikkel! Omdat we Nederlanders zijn mogen we op zelfs op de eerstvolgende rit mee 😉
De rit achterin de 4×4 is leuk en leid ons in ongeveer 10 minuten door het rode zand en de rotsen naar de Canyon. Ik ben nerveus, niet omdat ik het eng vind maar omdat ik hier al heel lang naar uitkijk. Aangekomen bij de ingang stappen we uit de 4×4’s en lopen naar de opening in de rotsen. Op het eerste gezicht verwacht je meer kleuren maar na enige camera instructies komen de kleuren tevoorschijn. De Camera ziet de mineralen in het zand en de kleuren daarvan die je met het blote oog niet waar kan nemen. Ik ben verbluft door de schoonheid het emotioneert me, Ingrid ziet het en pakt me even vast 😉 Ik denk dat de foto’s voor zichzelf spreken.
Gedurende de wandeling geeft onze gids steeds tips over foto posities en de historie en het ontstaan van de Canyon. Een van de gidsen laat ons een film zien van de Canyon na een regenbui en dat is best indrukwekkend! Het Water raast in draaikolken door de Canyon en kan echt meters hoog komen! Na ongeveer een uur wandelen en foto’s maken stappen we weer in de 4×4’s en keren terug naar het parkeerterrein.
We gaan terug naar het Motel en checken in, op verzoek krijgen we een kamer op de Begane grond zodat Ingrid geen trappen hoeft te lopen. De Kamer die we toegewezen krijgen is nog niet schoon we switchen naar een andere kamer. Op de kamer relaxen we even en gaan vervolgens wat boodschappen doen bij de Walmart, Andre blijft nog even rusten op de kamer. Eenmaal terug van boodschappen spreken we af elkaar rond 7 uur weer te zien.
Overdag hadden we een leuke plek gezien om s ’avonds te gaan eten. Buiten het restaurant stonden grote rook/BBQ-ovens en dat zag er goed uit. Toen we aankwamen stond er een flinke rij maar uiteindelijk waren we redelijk snel voor aan de beurt. We werden geplaats op een lange tafel met andere mensen waar we snel en goed konden eten in de buitenlucht met leuke Country & Western muziek het is erg gezellig en het eten is prima.
Op weg naar huis zien we aan de andere kant een Americain Football wedstrijd aan de gang, we blijven nog even kijken voordat we teruggaan naar het Motel. Het is inmiddels behoorlijk donker als we naar het motel rijden, daar aangekomen drinken we met elkaar nog koffie en thee in het Hotel met een eerder bij de Walmart gekochte Donut. Nu zijn we op de kamer we gaan lekker slapen 😉
Vanmorgen zijn we bijtijds opgestaan om te gaan ontbijten bij de Diner van gisteren. De koffers waren weer snel ingeladen, het ijs bijgevuld in de cooler en iedereen is weer klaar voor de volgende stap in de reis. Bij de Diner kiezen we een lekker ontbijt uit drinken koffie of thee en genieten nog even van de leuke setting.
Na het ontbijt vertrekken we voor een in verhouding tot andere reisdagen korte rit. Vandaag reizen we door Utah naar Arizona. Doel van de reis is een bezoek aan Monument Valley en de overnachting in Kayente.
We laten MOAB snel achter ons en rijden via route 191 richting Kayente en dat blijkt een aangename verrassend mooie route! De heuvels en bergen waar we overheen rijden geven ons regelmatig fantastische uitzichten en landschappen. Als we de top van een heuvel bijna bereiken is het bijna alsof er een kado aan de andere kant ligt keer op keer een nieuw verrassend vergezicht.
De reis vandaag was kort ik had voor onderweg dus ook niets voorbereid om te bezoeken. De stops die we toch gemaakt hebben waren echter leuk en spontaan. Het werd tijd voor koffie en een sanitaire stop dus gingen swe op zoek naar een locatie om te stoppen. Het eerst volgende stadje of dorp was Bluff en dat sprak ons als Hagenezen wel aan natuurlijk 😉 Daar aangekomen kwamen we op het een bijzondere locatie terecht Fort Bluff. Dit was ooit een nederzetting van Amerikaanse Pioniers die hier een nieuw leven wilde opbouwen. Toen we het gebouw binnen gingen werden we aangesproken door een dame die enthousiast vertelde over het fort. We lopen nog wat rond, Andre rookt een sigaartje en Ingrid en ik videobellen nog even met thuis. Koffie was er helaas niet te koop daarvoor moesten we nog even verder rijden.
Wat Ingrid eerder deze reis op het strand van California al had gedaan is het stapelen van stenen. Dit fenomeen hebben we onderweg regelmatig gezien maar de volgende versie daarvan is niet door mensenhanden gemaakt! Regelmatig zien we in de bergen rotsen of delen van rotsen die elk ogenblik lijken te kunnen vallen of instorten. Op de route komen we langs de Mexican Hat die waarschijnlijk de meest extreme vorm is.
We rijden rustig verder en genieten van de omgeving. Vaak zijn we de enigste auto op de weg als we stoppen voor een foto.
We komen in de buurt van Monument Valley dit is Navajo gebied. Onderweg zien we links en rechts in het landschap kleine nederzettingen of alleenstaande caravans staan waar de Navajo’s wonen het zal een zwaar leven zijn. Langs de weg zijn er kleine parkeerplaatsen waar fruit en Navajo sieraden worden verkocht. We rijden in een rustig tempo door naar de Ingang van Monument Valley. Wanneer we de ingang bereiken blijkt dat we hier de National Park pas hier niet kunnen gebruiken en betalen we 20 dollar entree. Uiteindelijk bereiken we het Bezoekers Centrum en gaan op zoek naar de ingang van de rondrit. Na enig zoeken vinden we het en rijden het park in en dat was even ander terrein!
Het is een onverharde weg van rode stof die steil omhoog en omlaaggaat en enkele spannende bochten bevat 😉 Misschien niet de beste route voor een Dodge Grand Caravan met voorwiel aandrijving maar het motto is “Don’t be gentle it is just a rental” 😉 Halverwege stoppen we even bij een paarden corral en kijken nog wat rond. We overleggen even en besluiten terug te gaan naar het Bezoekers Centrum. Op de weg terug worden soms zo hard heen en weer geschud door de kuilen en oneffenheden dat we in een lachstuip schieten, we hebben lol maar zijn uiteindelijk blij weer boven te zijn.
De locatie is zeer bijzonder het is lastig om de grootsheid van het landschap te beschrijven. Dat is ook het mooie van deze reis je doet voor jezelf onvergetelijke indrukken op en maakt herinneringen voor het leven. Bij het bezoekerscentrum lopen we door de winkel en kopen we wat sandwiches die we ter plekke opeten. Na het maken van een paar leuke foto’s gaan we op weg naar het Hotel.
Aangekomen bij het Hotel checken we in en krijgen op verzoek een kamer beneden. Ingrid heeft nog behoorlijk last van haar enkel maar het gaat al wel een stuk beter. We laden de koffers weer uit en brengen deze naar onze kamers. We spreken aan het begin van de avond af voor het diner in het hotel. Andre en Maria gaan naar het zwembad maar het water is te koud om te zwemmen, Ingrid en ik lopen naar een winkeltje bij een tankstation en kopen wat lekkers voor op de kamer. Ik val in slaap op de stoel waar ik zit te lezen, ik merk dat ik best moe ben van het reizen. Ingrid maakt me wakker om te gaan eten. Het restaurant en het eten zijn simpel maar ok, het toetje halen we echter liever bij de Mac Donald daar hebben ze softijs en Cappuccino 😉
We zijn nu op onze kamers en gaan lekker slapen, tot morgen.
4 Vrienden naar West Amerika 